Ona już idzie. To pewne! Bo gdyby nie była już blisko, to skąd tak znienacka pojawiłyby się te zielone listki na przyniesionych do domu gałązkach? Skąd przyszedłby mi do głowy pomysł, żeby pożyczyć z pokoju chłopców kulkową girlandę i powiesić... nad komodą w salonie? Skąd pojawiałyby się te dziesiątki nowych pomysłów na to, co wydziergać z kolorowych włóczek? (no dobra, akurat pomysły to przychodzą gromadnie bez względu na porę roku) I w końcu skąd to natchnienie, żeby ekspresową półgodzinną drzemkę Frania poświęcić nie na zasłużony odpoczynek z kawą na kanapie, ale na bieganie z aparatem po domu i robienie zdjęć? 

Wiosna już idzie. Nie może być inaczej, skoro już od stycznia cała wnętrzarska blogosfera przywołuje ją rozkwitającymi szafirkami, hiacyntami i żonkilami. A teraz jeszcze bazie, listki na gałązkach i KOLORY, a ona naprawdę już nie będzie miała wyjścia... Kto się przyłącza do przywoływania mojej ukochanej pory roku?

 

Kompozycje z małych wazoników o różnych kształtach to jeden z moich ulubionych sposobów na prostą dekorację. Często, kiedy jakiś większy bukiet kwiatów zaczyna już więdnąć, odcinam te kwiatki, które są w lepszym stanie i wkładam pojedynczo do wazoników czy buteleczek. Bywa, że w takim stanie przeżywają cały kolejny tydzień. To taki tam mój patent na kwiatową reanimację :)

 Pozostawiam Was z tymi pastelowo-jesiennymi kadrami, a sama lecę się pakować na wyjazd do Łodzi na Meetblogin. Ach, czuję duże podekscytowanie i to wcale nie ma myśl o wszystkich punktach programu, galach, bankietach czy lunchach, ale o LUDZIACH, których tam spotkam. Mam nadzieję, że po takim weekendzie pełnym wrażeń szybko dojdę do siebie i znajdę czas, żeby niebawem zamieścić tu jakąś relację. Do zobaczenia więc!

Właśnie miałam coś pisać o tym, że znowu nie mogłam się zebrać wcześniej i morskie, wakacyjne akcenty w salonie pokazuję na koniec lata... ale odszukałam wpis z tamtego roku, żeby go tu podlinkować i okazało się, że dokładnie to samo pisałam rok temu. Proponuję więc wrócić do niego (lub zobaczyć po raz pierwszy, jeśli jesteście tu od niedawna), zobaczyć szersze kadry tego, jak salon wyglądał rok temu, a później wrócić tu, zerknąć na kilka zdjęć detali z tego roku i przywoływać wspomnienia ciepłych dni nad morzem...

Rok temu na pierwszych urodzinach mojego synka też rządził styl marynistyczny (do zobaczenia TUTAJ), ale jakoś w tym roku przy obecnych temperaturach i ogólnej aurze końca lata jakoś by mi to nie pasowało (poza tym, nie oszukujmy się - chcę jakieś nowe pomysły zrealizować i wyżyć się trochę artystycznie ;). W przyszłym tygodniu możecie się więc spodziewać na Instagramie (#gutworzy) jakichś przecieków z wielkich przygotowań do urodzin. Co ja mówię! Już teraz praca wre i właśnie czekam na kuriera, który przywiezie kluczowe elementy do mojego projektu (trzymajcie kciuki, żebym podołała). Pozdrawiam Was w ten pochmurny dzień i życzę dużo słońca!

...Spełnione! Dwie i pół godziny szlifowania i zdzierania starego lakieru, ale warto było. Jest satysfakcja z takiej pracy. Przedstawiam Wam zatem mojego nowego jasno turkusowego biurkowego przyjaciela.

Komodę chyba ostatnio pokazywałam jakoś w styczniu i od tej pory zmieniło się na niej niby niewiele (domki i druciana patera w roli świecznika zostały), ale przez zmianę kolorystyki jest zupełnie inaczej.

 Komentarz Męża: "Ale ja Ci to na ciastka kupiłem." Tak, tak, dostałam ją w prezencie do kompletu z książką o wypiekach i deserach, ale jakoś częściej służy mi do innych dekoracji ;)

Latarenki domki kojarzące się głównie z zimowym czasem u mnie w wersji wiosennej.

I "pogniecione" ceramiczne osłonki tym razem w roli świeczników.

PS. U mnie właśnie wyszło piękne słońce. Przesyłam go Wam razem z tymi zdjęciami. Dobrego dnia!

W drugim poście podsumowującym rok mojego bloga przygotowałam zestawienie zdjęć z całego roku, które doskonale zobrazuje to, jak zmienia się moje mieszkanie. A zmienia się ciągle. Wraz z porami roku, pomysłami na nową kolorystykę, czy nowymi nabytkami. Zmiany nie są drastyczne, bo nie ma tu przemeblowań, wymiany mebli czy remontów (choć gdyby to było nasze własne mieszkanie, to już dawno na którejś ścianie pojawiłyby się deski albo biała cegła). Siła tkwi w dodatkach! I tak, operując tylko poszewkami, bieżnikami, latarenkami, wazonami i innymi akcesoriami to samo wnętrze może mieć wiele, wiele różnych odsłon. I to właśnie lubię. Że nigdy nie jest nudno. I że po zwykłej zmianie poszewek (średnio raz na 2-3 tygodnie) już mam wrażenie, że urządziłam pokój na nowo. A drobiazgi wędrują po mieszkaniu, chowają się w szufladach, żeby za kilka tygodni zamienić się miejscami z innymi. (Mam nadzieję, że nikt po samych zdjęciach nie pomyśli, że te wszystkie ozdóbki są cały czas na widoku. To byłby totalny miszmasz... i zupełne zagracenie mieszkania.)