Jedni lubią spacery po galeriach handlowych w poszukiwaniu nowych fatałaszków, inni chodzą do lasu na grzyby, a ja dla rozrywki lubię czasem poprzeglądać sobie asortyment wnętrzarskich sklepów internetowych. Ot, taki bzik. A że ostatnio "siedzę" dużo w tematyce pokoi dziecięcych, a może nawet bardziej pokoi dzieci szkolnych - takiej już prawie młodzieży - to mam wrażenie, że w głowie (i w pamięci telefonu) mam już całą jedną szufladkę zapełnioną przeróżnymi biurkami, organizerami i innymi tematycznymi drobiazgami. I pewnie nadal jak najęta kolekcjonowałabym w telefonie screeny ze sklepów, gdyby nie zaproszenie do współpracy od FAVI. FAVI, wbrew temu co może Wam się kojarzyć (przyznaję, sama tak miałam), nie jest sklepem internetowym, ale wyszukiwarką, która w jednym miejscu przeszukuje asortyment wielu, wielu sklepów według wybranej kategorii (np. biuro) czy hasła. I co  z tego? - zapytacie pewnie. Ano to, że w jednym miejscu macie od razu przegląd zdjęć produktów wraz z cenami i dostępnością oraz to, co mnie ZNACZNIE ułatwiło pracę - po założeniu konta można dodawać produkty do ulubionych i tym sposobem gromadzić je łatwo w jednym miejscu przypisanym do konta. Słowem - koniec z setkami screenów w pamięci telefonu albo dziesiątkami pootwieranych zakładek w przeglądarce (taa to też mój przypadek). Taką kolekcję ulubionych można udostępnić, podając do niej po prostu linka. Możecie zobaczyć jak to wygląda na przykładzie mojej kolekcji mebli i dodatków do pokoju ucznia (lub równie dobrze... biura).

Przyznaję, że zapędziłam się w przeczesywaniu podstron FAVI na tyle, że przystanęłam dopiero na 300 zapisanych meblach i dodatkach. Ograniczyłam tą ilość jednak mocno i wykorzystując wyłącznie produkty znalezione na FAVI stworzyłam dwa moodboardy pokojów - uczennicy i ucznia - które mają potencjał na rośnięcie razem z dziećmi na tyle, że niejeden dorosły chętnie widziałby się w takim domowym biurze (tak, mówię tu o sobie). Wybrałam tu takie meble, które same w sobie mogą niektórym wydawać się zbyt dojrzałe dla dziecka, ale już w towarzystwie dobrze dobranych kolorowych plakatów, zabawek czy na tle wzorzystej tapety ich odbiór będzie zupełnie inny. I co ważne - po kilku latach nie stracą na funkcjonalności ani nikt z nich nagle nie wyrośnie jak ze zbyt krótkiego dziecięcego łóżka. Wszystkie zaprezentowane tu meble i dodatki - zarówno z ciepłego, pełnego drewna i radosnych żółto-różowo-bordowych odcieni pokoju uczennicy, jak i bardziej industrialnego, dobrze zorganizowanego pokoju ucznia - znajdziecie wraz z wszystkimi odnośnikami do sklepów w mojej kolekcji TUTAJ. 

 

 

Wpis powstał w ramach współpracy reklamowej z FAVI.

To było niczym jakieś "neverending story" - nie pamiętam, żebym kiedykolwiek z odnawianiem jakiegoś mebla walczyła tyle miesięcy. Ale pokonałam je! Z dwóch podziurawionych cyrklem, popisanych korektorem i niedbale pomalowanych olejną farbą ławek szkolnych udało mi się wydobyć to, co najlepsze. Tym samym odhaczyłam z listy pierwsze meble do pokoju chłopców w nowym domu i dzisiaj pokażę Wam, co jeszcze oprócz nich mam w zanadrzu.

Na urodziny - książka, pod choinkę - książka, bez okazji - książka. O ile w kwestii zabawek staramy się nie zwariować i nie dać zawalić pokoju chłopców toną gadżetów, o tyle w kwestii książek mamy ciut mniej umiaru. Ostatnimi laty tyczy się to szczególnie książek dla dzieci, które uwielbiamy czytać i wyszukiwać, a już najbardziej patrzeć jaki wpływ ma to na naszych chłopców, którzy nieraz trafiając do pokoju kolegów idą najpierw do regału z książkami. Piszę to wszystko w liczbie mnogiej, choć głównym odpowiedzialnym za nasze książkowe odkrycia dla chłopców jest mój Mąż. Nieraz spędza wieczory wertując blogi, śledząc nowości wydawnicze, zapisując sobie co ciekawsze pozycje, żeby później przy okazji - lub właśnie bez żadnej okazji - wyciągnąć z szafy jakąś nową książkę, która z miejsca staje się najulubieńszą lekturą miesiąca. Dlatego też zupełnie spontanicznie K. stał się współautorem dzisiejszego wpisu i kilka opisów książek napisał od siebie. Wprawdzie wyboru naszych naj-naj książek dokonałam już dobrych kilka miesięcy temu (i dlatego na zdjęciach Franek jest ubrany dość nieadekwatnie do obecnej pogody), ale okazało się, że zupełnie niezależnie od tego nasze wybory pokryły się prawie w 90 %. Jest to zaledwie cząstka tego, co lubimy czytać, ale starałam się wybrać te trochę mniej znane pozycje. Mam nadzieję, że wyniesiecie z tego wpisu coś dla siebie i Waszych dzieci.

I najprawdopodobniej ostatnia w blogosferze, czym się wcale, a wcale nie przejmuję. Powiedziałabym wręcz, że to prawie moja tradycja, bo pięć lat temu zaczynałam bloga od wpisu z dekoracjami świątecznymi pod koniec stycznia (sic!). I choć dużo się zmieniło przez te lata i teraz już wiem, że mało kogo obecnie interesują choinki czy pierniki, uparłam się, żeby ten wpis jednak opublikować. Lepiej późno niż wcale, bo... to najprawdopodobniej ostatnie świąteczne dekoracje w tym mieszkaniu ever!

Ten pokój należy do dzieci. Zdecydowanie. I choć jest spełnieniem moich marzeń i - przyznaję - są tam rzeczy, które kupuję bardziej dla siebie, to pierwsze skrzypce grają w nim moi synkowie. Dlatego dzisiaj po pokoju chłopców oprowadzi Was Franek, a ja pokażę tą przestrzeń tak, jak powinnam już dawno temu - z zabawą na pierwszym planie, bałaganem (odrobinę) kontrolowanym, z latającymi zabawkami i wszędobylskimi samochodzikami.

Ten post powinien mieć podtytuł: "od zapomnianej poduszki po gwiazdę pokoju" lub "wałkowania pomponów ciąg dalszy". Prawda, sama zaczynam mieć ich chwilowy przesyt, ale dane Wam słowo zobowiązuje. Dziś kolejny pomysł na wykorzystanie pomponów - na tapetę bierzemy poduszkę i nadajemy jej trochę... krągłości!

W ciągu ostatnich czterech lat popełniłam dziesiątki przeróżnych girland. Nie wiem czy można to już nazywać bzikiem (jak w kultowej piosence z dzieciństwa) czy może mieści się to jeszcze w granicach normalności, ale wiem na pewno, że girlanda jeden z moich ulubionych elementów dekoracyjnych i chyba jeszcze długo mi się nie znudzi. Kiedy ostatnio pokazywałam Wam jak zrobić pompony z włóczki, zastanawiałam się ile z Was zgadnie, że jednym z pomysłów na ich wykorzystanie będzie właśnie girlanda. Dla mnie ten wybór było oczywisty!

Niezmiennie od półtora roku to moje najbardziej ulubione miejsce w mieszkaniu. Może dlatego, że jest najbardziej kolorowe (choć w całym mieszkaniu od kolorów nie stronię), albo dlatego, że spędzam w nim dużo beztroskiego czasu w ciągu dnia, a może kluczowe jest to, że jako jedyne było planowane i urządzane na spokojnie przez dobrych kilka miesięcy, a nie w tydzień, jak reszta naszego wynajmowanego mieszkania. Ostatnie półtora roku chłopcy testowali tą swoją przestrzeń chyba na wszystkie możliwe sposoby i z ręką na sercu mogę teraz powiedzieć – to jest to!

"Gdzie trzymać zabawki?" To pytanie na przemian z prośbami o pokazanie swoich pojemników na zabawki widzę chyba co drugi dzień na facebookowych grupach o urządzaniu pokoi dziecięcych. I słusznie, w końcu odpowiednie ogarnięcie tematu przechowywania całego dziecięcego dobytku potrafi zaoszczędzić wyrywania sobie włosów z głowy przy codziennym sprzątaniu. Zamiast rozpaczliwie pytać siebie: "gdzie upchnąć te wszystkie szpargały???", w porę zadbaj o to, żeby wszystkie zabawki miały swoje miejsce. Istnieje duża prawdopodobność, że przy okazji zadbasz o swoje zdrowie psychiczne.

Strasznie nie lubię tego powiedzenia "Święta, święta i po świętach". Dla mnie ciągle nie jest PO Świętach - jeszcze się nimi nie nacieszyliśmy, nie naśpiewaliśmy się jeszcze kolęd, a choinki na pewno jeszcze długo wynosić nie będziemy. Dlatego choć część zdjęć do dzisiejszego posta powstało jeszcze przed Świętami i miało pokazywać jedną z moich proponowanych świątecznych aranżacji stołu, pokażę Wam je dzisiaj, bo dla mnie są ciągle jak najbardziej aktualne i najbliższe temu, jak nasz stół wyglądał w Święta i jak będzie na przykład na nasze już tradycyjne coroczne kolędowanie z rodziną i przyjaciółmi.

Mam trochę problem z motywami przewodnimi w pokojach dziecięcych. To nawet nie o to chodzi, że nie podoba mi się cały pokój podporządkowany pod jedną tematykę czy wzór (bo widuję takie, w których sama mogłabym chętnie zamieszkać). Nie wiem natomiast jak długo wytrzymałabym w nim bez zmian. W tym tkwi problem. Być może tylko mój, a może i inni zafiksowani na wnętrzach "zmianoholicy" też się do tego przyznają.

Trochę nie dociera do mnie, że robię to już cztery lata. Jakby się nad tym zastanowić, to na podstawie rzeczy, które tworzę można by zaobserwować zmiany w moim życiu. Na początku były naszyjniki, bo sama dużo ich wtedy nosiłam. Ciągle mam drewnianą skrzyneczkę pełną zamków błyskawicznych, które zwijałam i sklejałam w moje "pancerniki". Kto wie, może jeszcze kiedyś do tego wrócę?

Pierwszego swetrowego kota pamiętam doskonale. Okoliczności jego powstania też. To był koniec lipca, dokładnie jakoś tuż przed dwudziestym siódmym, bo kot miał być prezentem imieninowym dla mojej siostry Natalii. Ja -  jakieś dwa tygodnie przed planowanym porodem Kuby - zasiadłam do starego Łucznika podarowanego mi przez mamę, a mąż w towarzystwie siostry i szwagra pojechał kupić samochód. Kiedy wyjeżdżali, zaczynałam robić szkic kota na jakiejś starej gazecie. Kiedy wrócili, kot był już gotowy. (Z narodzinami Kuby nie było tak szybko. Ale za to dzięki jego opieszałości w wychodzeniu na ten świat, trasę do szpitala ze wszystkimi zakrętami, dziurami i koleinami poznaliśmy na pamięć, a mąż dość dobrze zapoznał się z możliwościami naszego nowego auta.)